Beeldkwaliteit - Kleur
Alle camera's hebben een bepaalde kleurafwijking. Enkele jaren terug waren die verschillen best groot. De ene camera maakte bijvoorbeeld foto's met dominante rode kleur, terwijl bij een ander merk weer een fractie blauwer waren. Echt groot kwaliteitsverschil op dat vlak zien we nu niet zo vaak meer. Als het om kleur gaat zien we vooral kleine afwijkingen, die desondanks wel het vermelden waard zijn. Ook zien we grote verschillen als het om kleurverzadiging gaat. Uit onderzoeken blijkt dat consumenten foto's met felle kleuren rood, groen en blauw mooier vinden dan neutrale kleurtinten, dus peppen de meeste fabrikanten hun kleurverzadiging een beetje op. Dat zien we overigens vooral bij compacts en veel minder bij spiegelreflexen. Als je in het raw-formaat fotografeert wordt er nagenoeg geen verzadiging meer toegepast.
Testmethodiek
FotoVideo.nu gebruikt voor camera- en lenzentests verschillende testkaarten en -opstellingen. De resultaten bekijken we met behulp van verschillende softwarepakketten. Op die manier is het bijvoorbeeld mogelijk om beelden naast elkaar te leggen en eenvoudig verschil in kwaliteit te kunnen zien. Voor complexere zaken, zoals kleurafwijkingen, die nauwelijks objectief met het blote oog zijn waar te nemen, gebruiken we professionele testsoftware die ook in de camera-industrie gangbaar is:Imatest. De uitkomsten zijn redelijk wetenschappelijk en daardoor niet voor iedereen begrijpelijk en interessant, maar voor de volledigheid publiceren we ze erbij.
De afbeelding hieronder geeft de kleurafwijking aan, gebaseerd op een door de 1100D geproduceerde foto (ISO 100) van een professionele testkaart. In het centrum van een kleurenvlak zie je de kleur zoals die officieel zou moeten zijn. Deze kleur is afgestemd op de gebruikte kleurtemperatuur van de camera, die beïnvloed wordt door omgevingslicht. In het kleine vlakje rechts in het centrum zie je de oorspronkelijke kleur zonder correctie. Onderin zie je de witbalans fouten op basis van zes grijsvakken (wit, 20, 40, 60 en 80%.grijs en zwart). De kleurverzadiging hiervan is opzettelijk aangedikt zodat je het verschil goed kunt zien. Op basis hiervan kun je zien hoe goed de handmatige witbalans werkt.
Kleurafwijking
Aan het deel tussen de rode haakjes is de witbalansafwijking goed af te lezen (0 = perfecte grijstint, 1 = volledige kleur). Waarden tussen de 0 en 0,09 zijn prima. De gemiddelde witbalansafwijking van de 1100D is 0,012 oftewel uitermate netjes. De 600D kwam nog een fractie beter uit de test met een afwijking van slechts 0,07. Als we de Olympus E-5 ook in de vergelijking meenemen, blijkt deze een iets grotere afwijking te hebben, maar ook die valt nog prima binnen de marges. De grafiek hieronder toont de vier middelste grijsvlakken.
Kleurruimte
Als je het bovenstaande inclusief de gekleurde vlakken vertaalt naar de afwijking in de (CIELAB) kleurruimte, dan krijg je het onderstaande resultaat. Bij de combinatie van vierkantjes en circkeltjes staat telkens een getal, dat overeenkomt met de 18 kleurvakken in het testpatroon. Het vierkantje geeft aan wat de kleur moet zijn in het geval van perfectie. Het cirkeltje is de kleur zoals die door de camera is geproduceerd. Oftewel: je ziet een visuele weergave van de kleurafwijking.
Wat verder interessant is, is de verzadiging. Zoals gezegd passen fabrikanten vaak kleurverzadiging toe zodat kleuren er meer uitspringen. Tot op zekere hoogte is dat prima, maar op een gegeven moment wordt het onwerkelijk. De kleurafwijking van de 1100D is 9,2%. Dat valt prima binnen de marges, maar is wel duidelijk oververzadigd (in jpeg).
